Anneye evde mutluluk var mı?

Aslında günün birkaç saati (böyle şimdiki gibi 12 saati değil elbette), evden uzaklaşıp çalışmakla ilgili bir derdim yok. Hatta bayağı da iyi gelir. İsteğim arzum da o yönde zaten. Ama mesela, beni hiç ilgilendirmeyen finansal verilerle değil de, beni mutlu eden şeylerle ilgili çalışmak istiyorum ben.

Harika Bir Gün

Dün bakıcımızın ablası kötü bir hastalıktan dolayı hastaneden taburcu olacaktı, o yüzden izin istedi yarım gün. Ben de tüm gün izin verdim, ben de izin alıp oğlumla başbaşa bir "haftaiçi günü" geçirmek istedim. Hani çalışmayan, evde olan anne olmak istiyorum ya, hadi dedim bir günlüğüne öyle bir gün yaşayalım. Oğlumla başbaşa kalalım.

Çalışan Anne Sendromu vol.4

Bazen anne-çocuk bloglarında “bebeğine en iyi anne bakar” temalı yazılar okuyorum. Kimisi bir uzmanın bir kitabından alıntılıyor, kimisi kendi durumunu kendi fikirlerini yazıp, “ona benim gibi kimse bakamazdı, o yüzden çalışmıyorum kendim bakıyorum/işimi bıraktım bebeğimi kendim büyütebilmek için” gibi laflar ediyorlar.

Çalışan anne sendromu...

Yine coştu sendromum bu sıralar. Sürekli beynimi kurcalıyor... Çalışmam iyi mi kötü mü? Çalışmasam daha mutlu olur muyum? Çalışmama gibi bir ihtimalim olabilir mi? Dışarda çalışmasam evden çalışabilir miyim?

Çalışan Anne Sendromu-2

Gerçekten çalışan anne olmak çok zormuş. Hele de benim koşullarımda. Gerçi biliyorum, benden çok çok daha zor koşullarda çalışan anneler var. Ama yine de herkes kendi çektiğini bilirmiş.

Çalışan Anne Sendromu

Başlığa bakıp yanlış anlamayın, sendromu Ege değil ben yaşıyorum! Belki de “Çalışan Annenin Bunalımı” deseydim daha doğru olurdu. İşe başlayalı 2 hafta oldu, hâlâ alışamadım. Ama bence bu hep böyle gidecek, sanırım buna alışılamaz. Ben de bunu kabulleneceğim, ama ne zaman? Allah bilir…